E braktisur në akullnajat e egra të Arktikut për dy vjet. Vetëm me një mace. Dhe me një vullnet të pathyeshëm për të mbijetuar.
Në vitin 1921, Ada Blackjack, një grua Inuit dhe nënë e re, iu bashkua një ekspedite në ishullin Wrangel si rrobaqepëse. Ajo nuk kishte përvojë si eksploruese apo gjuetare. E vetmja arsye që pranoi të shkonte ishte dëshira për të fituar para dhe për t’u kujdesur për djalin e saj të sëmurë.
Ekspedita, e udhëhequr nga Vilhjalmur Stefansson, synonte të rimerrte ishullin për Kanadanë. Ada ishte e vetmja grua. I vetmi person vendas në një grup me katër burra të bardhë. Kur furnizimet u pakësuan, burrat u nisën për të kërkuar ndihmë. Asnjëri nuk u kthye më.
Ada mbeti vetëm me një anëtar të sëmurë të ekspeditës dhe me macen Vik. Kur edhe ai ndërroi jetë, ajo mbeti krejtësisht vetëm, në mes të ngricave, 700 milje larg civilizimit.
Por nuk u dorëzua.
Ajo mësoi të përdorte pushkën. U përball me arinj polarë. I qepi vetes doreza kur duart filluan t’i ngrinin. Gjuante dhelpra. Hante mish foke. Lexonte Biblën me zë të lartë që të ruante shëndetin mendor. Dhe Vik, macja besnike, qëndronte e strukur pranë saj, për t’i dhënë pak ngrohtësi në errësirën e pafundme.
Pas dy vitesh në vetmi dhe përpjekje të mbinatyrshme, Ada u shpëtua. E gjallë. E dobët. E lodhur. Por e pamposhtur.
Burrat e ekspeditës zunë faqet e para të gazetave. Ada, një grua indigjene që mbijetoi ku të tjerët dështuan, u la në harresë.
Por sot, ajo kujtohet për atë që ishte me të vërtetë:
Një e mbijetuar. Një nënë. Një luftëtare. Një legjendë.
©️zërionline
