Një mur rrethues dyshohet se u bë shkak për një përplasje që përfundoi me dy viktima dhe një të plagosur rëndë në Bathore. Përtej tragjedisë, ngjarja ngre pikëpyetje mbi mënyrën si zgjidhen konfliktet, kontrollin e zemërimit dhe rrezikun e armëve në duart e njerëzve, aq më keq kur arma është armë shërbimi dhe keqpërdoret nga një efektiv.
Një mur mes dy banesave, një betonierë. Një mosmarrëveshje mes fqinjëve. Dhe, në fund, dy njerëz të vdekur, një i tretë që lufton për jetën dhe familje të zhytura në dhimbje. Kjo është tabloja tragjike e ngjarjes së regjistruar mesditën e së hënës në Bathore të Kamzës, ku një konflikt i dyshuar për ndërtimin e një muri rrethues përfundoi me përdorimin e armës së zjarrit.
Sipas policisë, 40-vjeçari Ngushëllim Manzi, punonjës i Policisë Ushtarake, dyshohet se qëlloi ndaj tre vëllezërve, fqinjët e tij. Si pasojë, Selam Islamaj, rreth 30 vjeç, dhe Nazmi Islamaj, 48 vjeç, humbën jetën, ndërsa Shefqet Islamaj, rreth 44 vjeç, mbeti i plagosur rëndë. I dyshuari u arrestua pas ngjarjes, ndërsa arma e përdorur dyshohet se ishte arma e shërbimit.
Rrethanat e plota të konfliktit mbeten për t’u zbardhur. Megjithatë, nëse hetimet konfirmojnë se përplasja nisi për shkak të murit rrethues, kjo ngjarje do të jetë një tjetër shembull ekstrem i pasojave që mund të sjellë përshkallëzimi i një konflikti të përditshëm.
Mosmarrëveshjet për kufijtë e pronave, muret rrethuese, hapësirat e përbashkëta apo të drejtat e pretenduara mbi një sipërfaqe toke nuk janë të panjohura në marrëdhëniet mes fqinjëve. Por këto mosmarrëveshje, sado të forta të jenë, kanë rrugë ligjore për t’u zgjidhur. Ato nuk mund të justifikojnë kërcënimin, dhunën dhe aq më pak përdorimin e armës.
Në këtë rast, pyetja që rëndon mbi ngjarjen nuk është vetëm se kujt i takonte hapësira ku po ndërtohej muri apo çfarë u tha mes palëve. Shqetësimi kryesor është si konflikte të këtij lloji vazhdojnë të përfundojnë me pasoja të pakthyeshme. Shqetësimi buron nga mungesa e besimit te institucionet, te drejtësia.
Një mur mund të ndërtohet, të kundërshtohet, të hiqet apo të zgjidhet përmes gjykatës. Jeta e humbur nuk kthehet. As plagët e një familjeje që brenda pak minutash përballet me vdekjen e dy njerëzve të saj dhe frikën për jetën e një të treti nuk mund të shërohen me një vendim gjykate.
Fakti që i dyshuari është punonjës i Policisë Ushtarake dhe se dyshohet të ketë përdorur armën e shërbimit, e bën të domosdoshëm sqarimin e plotë të rrethanave. Hetimi duhet të përcaktojë dinamikën e ngjarjes, çfarë e parapriu përdorimin e armës dhe nëse ajo është përdorur në përputhje me rregullat që e përcaktojnë mbajtjen dhe përdorimin e saj.
Statusi profesional nuk mund të zëvendësojë përgjegjësinë individuale dhe as të paragjykojë përfundimin e hetimit. Por kur një armë shërbimi dyshohet se është përdorur në një konflikt privat me pasoja fatale, lindin natyrshëm pyetje mbi sigurinë, kontrollin dhe përgjegjshmërinë në përdorimin e saj.
Përgjigjet duhet të vijnë nga provat dhe hetimi.
Dy viktimat nuk janë vetëm emra në një njoftim policor. Janë dy jetë të ndërprera, ndërsa i plagosuri dhe familjarët e tyre përballen me pasojat e një dhune që nuk mund të zhbëhet. Edhe familja e të dyshuarit përballet me një ngjarje që do të ketë pasoja të rënda, njerëzore dhe ligjore.
Përgjegjësia penale do të përcaktohet nga drejtësia. Por përgjegjësia shoqërore për të mos e normalizuar dhunën nuk mund të presë përfundimin e procesit gjyqësor.
Kur mosmarrëveshjet zgjidhen me kërcënime, kur zemërimi merr vendin e arsyes dhe kur arma shfaqet si mjet presioni, konflikti nuk është më thjesht çështje mes dy fqinjëve. Ai kthehet në rrezik për jetën.
Në Bathore, një mur dyshohet se shënoi fillimin e përplasjes. Hetimi do të përcaktojë se çfarë ndodhi realisht por tragjedia ka lënë tashmë një të vërtetë të pakthyeshme. Asnjë mosmarrëveshje pronësie nuk mund të vlejë sa një jetë njerëzore, aq më pak sa dy jetë të humbura.
Një mur mund të ndajë dy prona, por nuk duhet të bëhet arsyeja që ndan përgjithmonë familjet nga njerëzit e tyre dhe krijon hasmëri.
L. B.
©ZëriOnline
