Ishte viti 1975 kur 14-vjeçarja Jodie Foster mori rolin që do t’i ndryshonte jetën, atë të Iris, vajzës së brishtë që mbetet e bllokuar në botën e errët të New York-ut në filmin “Taxi Driver” të Martin Scorsese. Filmi, një portret i dhimbshëm mbi vetminë, dhunën dhe shthurjen morale, u bë një nga veprat më të guximshme të kinemasë moderne. Por në qendër të tij qëndronte performanca e një adoleshenteje që guxoi të prekte territore që shumë aktorë të rritur do t’i shmangnin.
Pas dritës së kamerës, megjithatë, qëndronte një histori tjetër, ajo e Connie Foster, motrës së madhe të Jodie-s, vetëm 19 vjeçe në atë kohë. Për të mbrojtur Jodie-n nga skenat e ndjeshme dhe eksplicite, Connie pranoi të bëhej zëvendësuesja e saj në ato momente të vështira. Ishte një gjest i thjeshtë në dukje, por i mbushur me dashuri, kujdes dhe përgjegjësi. Falë saj, filmi ruajti intensitetin e tij pa cenuar kufijtë etikë të një vajze të mitur.
“Taxi Driver” shpërtheu në botën e kinemasë me lëvdata dhe polemika, por Jodie Foster doli si një nga talentet më të jashtëzakonshme të brezit të saj, duke fituar nominimin e parë për Oskar. Megjithatë, pas çdo ovacioni që ajo mori, qëndronte hija e qetë e një motre, e cila i qëndroi pranë, duke u siguruar që arti të mos dëmtonte pafajësinë.
Në një Hollywood që shpesh akuzohet për shfrytëzimin e yjeve të rinj, historia e motrave Foster mbetet një kujtesë e çmuar, se pas skenave të errëta dhe dritave verbuese të famës, dashuria dhe mbrojtja njerëzore, familjare mund të jenë akti më i madh i guximit.
©️zërionline
