Rasti i abuzimit seksual të një vajze 12-vjeçare në Pogradec, e cila ka rezultuar shtatzënë rreth 22 javëshe, nuk është thjesht një ngjarje kriminale me autor të dyshuar të identifikuar dhe të arrestuar. Ai është një pasqyrim brutal i një dështimi të shumëfishtë, institucional, shoqëror dhe familjar. Arrestimi i autorit të dyshuar, Rushan Selko, 70 vjeç, është vetëm hapi i parë ligjor; pyetjet e vërteta janë shumë më të thella dhe më të dhimbshme.
Së pari, ky rast nxjerr në pah asimetrinë ekstreme të pushtetit mes viktimës dhe autorit. Një fëmijë 12-vjeçare nuk ka as mjetet psikologjike, as aftësinë ligjore dhe as mbështetjen reale për t’u mbrojtur nga një i rritur, veçanërisht kur ky i fundit është person me njohje familjare. Abuzimi në këto rrethana nuk është vetëm dhunë seksuale, është shkatërrim i besimit, manipulim dhe terror emocional i zgjatur.
Së dyti, fakti që shtatzënia është zbuluar në javën e 22-të është një alarm serioz për mungesën e mekanizmave të hershëm të zbulimit dhe ndërhyrjes. Një fëmijë në këtë moshë nuk duhet të arrijë kurrë në një stad të tillë pa u vënë re. Kjo ngre pikëpyetje të forta mbi rolin e familjes, shkollës, shërbimeve sociale dhe sistemit shëndetësor. Kush nuk pa, kush nuk dëgjoi dhe kush zgjodhi të mos pyesë?
Rëndësi të veçantë ka edhe mënyra se si u zbardh rasti: vetëm pasi vajza foli në prani të psikologes, pas një vizite spitalore, që zbuloi shtatëzaninë si shkak i ndryshimeve në trupin e saj. Kjo tregon se fëmija ka jetuar për muaj të tërë në heshtje, frikë dhe ndoshta nën presion. Heshtja e viktimës nuk është zgjedhje. Është pasojë e frikës, turpit të imponuar dhe mungesës së një ambienti të sigurt për të folur. E bindur ndoshta se kështu po shpëton nga vdekja familjarët e saj, pasi kërcënimi me jetën e familjarëve është mënyra më e shpeshtë e përdorur nga abuzuesit e rritur për ta bërë të heshtë fëmijën e dhunuar.
Nga ana tjetër, ky rast sfidon edhe diskursin publik. Shpesh, raste të tilla trajtohen si “sensacionale” ose reduktohen në kronikë policore, duke u fokusuar te mosha e autorit apo detaje periferike. Por thelbi nuk është kush është autori, por si u krijuan kushtet që krimi të ndodhte dhe të vazhdonte pa u ndalur. Pa këtë analizë, shoqëria rrezikon ta përsërisë të njëjtin cikël dhune.
Në planin institucional, ky rast kërkon më shumë sesa një proces penal korrekt. Ai kërkon përgjegjësi zinxhir: hetim për mungesën e sinjalizimit, forcim të rolit të psikologëve shkollorë, bashkëpunim real mes shërbimeve sociale dhe strukturave shëndetësore, si dhe politika konkrete për mbrojtjen e fëmijëve nga abuzimi brenda dhe jashtë rrethit të njohur familjar.
Në fund, ky nuk është vetëm një krim kundër një fëmije. Është një provë morale për shoqërinë, për të gjithë ne. Drejtësia do të matet jo vetëm me dënimin e autorit të dyshuar, por me aftësinë për të garantuar që asnjë fëmijë tjetër të mos mbetet i padëgjuar, i pambrojtur dhe i vetëm përballë dhunës. Sepse kur një fëmijë abuzohet në heshtje, përgjegjësia nuk është kurrë vetëm individuale, ajo bëhet kolektive.
©️zërionline
