Pablo Neruda, poeti i ndjenjave të thella dhe vargjeve të pavdekshme, kishte një vajzë, një emër pothuajse i fshirë nga historia e tij personale.
Malva Marina Reyes, e lindur në vitin 1934 nga martesa me këngëtaren holandeze Maruca (Maria Hagenaar Vogelzang), erdhi në jetë me një fat tragjik. E diagnostikuar me hidrocefalus, ajo jetoi pak vite në kushte të vështira, larg vëmendjes dhe dashurisë atërore.
Pas ndarjes nga e ëma, Neruda humbi çdo interes për Malvën. Vogëlushja u rrit në Holandë, e përjashtuar nga bota e të atit, për të vdekur më 2 mars 1943 në mjerim të plotë. Nëna e saj, përmes konsullatës kiliane, e lajmëroi Nerudën për vdekjen e vajzës dhe kërkoi ta takonte. Por përgjigja e tij ishte heshtja.
Në kujtimet e tij, poeti nuk e përmend kurrë Malvën. Nuk ka një varg kushtuar asaj. Dhe ndërsa ai shkruante me ndjeshmëri për dhimbjen e nënave që humbnin bijtë e tyre në luftë, ai vetë braktisi të vetmen bijë që kishte.
Sjellja mizogjene e Nerudës përfshihet jo vetëm në neglizhimin dhe braktisjen e vajzës së tij, por edhe në përshkrimin në kujtimet e tij të një episodi të dhunës seksuale ndaj një gruaje shërbyese, të cilin e rrëfen pa pendesë. Këto sjellje krijojnë një kontrast të fortë me ndjeshmërinë e tij poetike, duke ngritur pikëpyetje mbi moralitetin e artistëve dhe ndikimin e jetës së tyre personale në veprat që krijojnë.
Ky kontrast i ashpër mes poetit të ndjeshëm dhe burrit të pamëshirshëm ka shqetësuar shumë admirues të tij. A mund të krijosh bukuri në art, ndërkohë që në jetën personale je i ftohtë, madje mizor?
Historia e Malvës na kujton se gjenialiteti dhe fisnikëria morale nuk janë gjithmonë e njëjta gjë. Dhe ndonjëherë, pas vargjeve të një poeti të madh, qëndron një heshtje e rëndë, ajo e një fëmije të harruar.
©️zërionline
