Uji që rrjedh në Shatërvanin Trevi në Romë lidhet me një nga sistemet më të vjetra dhe më të qëndrueshme të furnizimit me ujë në histori.
Në vitin 19 para Krishtit, gjenerali romak Marcus Vipsanius Agrippa ndërtoi ujësjellësin Aqua Virgo, me qëllim furnizimin me ujë të freskët të zonës së Campus Martius. Ky sistem, i projektuar me një pjerrësi të saktë, transportonte ujin për mbi 20 kilometra, kryesisht nën tokë, vetëm falë gravitetit.
Ndryshe nga shumë ujësjellës të tjerë romakë që u shkatërruan me kalimin e shekujve, Aqua Virgo mbeti funksional dhe vazhdon të përdoret edhe sot, pas restaurimeve të herëpashershme.
Në shekullin XVIII, arkitekti Nicola Salvi projektoi shatërvanin monumental që njohim sot, duke e ndërtuar në pikën ku përfundonte ky ujësjellës, në fasadën e Palazzo Poli.
Megjithatë, sistemi aktual i shatërvanit nuk funksionon më drejtpërdrejt me ujë të rrjedhshëm nga ujësjellësi antik. Sot, Shatërvani Trevi përdor një sistem modern me qarkullim të mbyllur, ku uji riciklohet dhe trajtohet vazhdimisht për të mbrojtur strukturën monumentale.
Ky proces menaxhohet nga kompania ACEA, e cila aplikon teknologji filtrimi dhe zbutjeje për të parandaluar dëmtimet nga mineralet dhe ndotjet.
Ndërkohë, Aqua Virgo vijon të furnizojë burime të tjera në Romë, duke mbetur një dëshmi e rrallë e qëndrueshmërisë së inxhinierisë romake.
Ky kombinim mes një sistemi mbi 2000-vjeçar dhe teknologjisë moderne e bën Shatërvanin Trevi jo vetëm një atraksion turistik, por edhe një simbol të vazhdimësisë së dijes dhe inxhinierisë në kohë.
