Në vitin 1966, Bobbi Gibb kërkoi të vraponte në maratonën e Bostonit, por i thanë se “gratë nuk janë fiziologjikisht të afta për të përballuar një maratonë.” Pavarësisht refuzimit, Bobbi nuk u tërhoq. Në ditën e garës, ajo u fsheh në shkurre dhe priti që vrapuesit të niseshin, e vendosur të provojë se çfarë mund të arrinte një grua kur vendoste t’i thyente kufijtë.
E veshur me atlete për burra dhe një pulovër për të mos tërhequr vëmendjen, ajo u bashkua me garën pasi gjysma e vrapuesve kaluan, duke nisur kështu hapin e saj drejt historisë. Ndërsa djersitej dhe ndiente emocionin e guximit të saj, Gibb hezitoi të hiqte xhupin, duke u frikësuar se dikush do ta ndalonte. Por, me kalimin e kohës, vrapuesit rreth saj kuptuan që ajo ishte një grua – dhe reagimi i tyre e habiti dhe e frymëzoi. Ata e mbështetën dhe e siguruan se do të qëndronin pranë saj deri në fund.
Kur më në fund Gibb hoqi xhupin, publiku shpërtheu në entuziazëm. Burrat duartrokisnin, gratë lotonin nga gëzimi. Në fund, guvernatori i Massachusetts priti Gibb në vijën e finishit për ta përgëzuar, ndërsa turma e përshëndeste me admirim të pakufishëm.
Bobbi Gibb nuk fitoi vetëm një medalje atë ditë, por shkroi një kapitull të pashlyeshëm në historinë e sportit dhe çlirimit të grave nga kufijtë e paragjykimeve. Emri i saj vazhdon të kujtohet si simbol i guximit dhe këmbënguljes së pathyeshme.
©️zërionline
