Në një kohë kur gjithçka matet me produktivitet dhe rezultate, gjithnjë e më shumë njerëz ndihen të lodhur nga vrapi i përditshëm, të konsumuar. “Duhet të arrij më shumë”, “nuk kam kohë”, “më duhet të mbaroj këtë tani”, janë fraza që përsëriten si refren i një jete që shpesh na lë pa frymë.
E megjithatë, sa herë ndalemi për të pyetur veten: po unë, ku jam në gjithë këtë nxitim?
Ekuilibri mes punës dhe jetës nuk është luks, është nevojë. Është ajo vijë e hollë që ndan lodhjen nga përmbushja, detyrimin nga pasioni, suksesin e matshëm nga ai i padukshmi, qetësia.
Shumë të rinj, në përpjekje për të ndërtuar karrierën, bien në kurthin e “punës pa pushim”. Ekranet ndizen herët në mëngjes e fiken vonë në mbrëmje, fundjavat kthehen në ditë pune dhe koha për veten zhduket pa u vënë re.
Por lodhja emocionale nuk vjen vetëm nga puna e tepërt, ajo vjen kur humbasim lidhjen me gjërat që na japin jetë: miqtë, dashurinë, natyrën, muzikën, heshtjen.
Ekspertët e mirëqenies sugjerojnë rregullin e thjeshtë, të ndash ditën me qëllim. Të dish kur të përqendrohesh dhe kur të ndalesh. Kur të japësh maksimumin dhe kur të kujtosh se nuk ke pse të jesh perfekt.
Puna është pjesë e jetës, por jo e gjithë jeta.
Nuk ka asnjë çmim për “njeriun që punoi më shumë”, por ka një ndjenjë të çmuar për ata që arrijnë të jetojnë plotësisht, duke ditur kur të punojnë dhe kur të marrin frymë.
©️zërionline
