Në vitin 1983, një fermer i thjeshtë australian, 61-vjeçari Cliff Young, bëri atë që askush nuk e kishte imagjinuar. Në ultramaratonën rraskapitëse prej 875 kilometrash nga Sydney në Melbourne, ku garonin atletë të rinj, me përvojë dhe të mbështetur nga sponsorë të mëdhenj, ai u paraqit i veshur me tuta dhe galoshe, duke sfiduar jo vetëm pritshmëritë, por edhe vetë rregullat e lojës.
Cliff, i lindur në vitin 1922 në një fermë të vogël në Victoria, kishte kaluar jetën duke ndjekur delet e familjes së tij në këmbë. Kur stuhitë godisnin, ai vraponte për ditë të tëra për të mbledhur tufën prej 2000 krerësh. Ishte një jetë e thjeshtë, pa luksin e makinave apo kuajve, por që formoi një njeri me rezistencë të jashtëzakonshme dhe një vendosmëri të palëkundur. Në moshën 57-vjeçare, ai zbuloi vrapimin në distanca të gjata dhe iu përkushtua këtij pasioni me të njëjtin përkushtim që kishte për fermën.
Kur Cliff u shfaq në vijën e nisjes së ultramaratonës, publiku qeshi. Një burrë i moshuar, pa ekip, sponsor apo strategji, dukej më shumë si një kureshtje sesa një konkurrent serioz. Ndërsa të tjerët vraponin për 18 orë në ditë dhe flinin gjashtë, Cliff, i pavetëdijshëm për këto rregulla të pashkruara, nuk u ndal kurrë. Ai vazhdoi natën, ashtu siç kishte bërë dikur në fermë. Ditën mbetej prapa, por natën i kapte të gjithë.
Pas pesë ditësh, 15 orësh e 4 minutash, Cliff kaloi vijën e finishit i pari, duke lënë rivalët dhjetë orë pas. Fitorja e tij jo vetëm që tronditi komunitetin sportiv, por frymëzoi një komb të tërë. Megjithatë, gjesti që e bëri atë një legjendë ishte kur refuzoi çmimin prej 10,000 dollarësh dhe e ndau atë me pjesëmarrësit e tjerë, duke mos mbajtur asnjë qindarkë për vete.
Cliff vazhdoi të vraponte gjatë gjithë jetës së tij. Në moshën 78-vjeçare, pavarësisht betejës me kancerin, ai vendosi një rekord botëror në një maratonë gjashtë-ditore. Ai ndërroi jetë në vitin 2003, duke lënë pas një trashëgimi që vazhdon të frymëzojë atletë dhe ëndërrimtarë kudo në botë.
Cliff Young, “fermeri maratonomak,” na kujton se mosha, kushtet dhe pritshmëritë nuk mund të kufizojnë shpirtin e një njeriu të vendosur.
©️zërionline
