Balenat shpesh kanë krustace, molusqe dhe organizma të tjerë të ngjitur në trupin e tyre, sepse janë të mëdha, lëvizin ngadalë dhe kalojnë shumë kohë në ujë të hapur. Kjo i bën ato një lloj “shtëpie lëvizëse” për këta organizma detarë. Ky fenomen quhet “epibiozë” dhe është veçanërisht i zakonshëm te balenat, pasi lëkura e tyre e trashë dhe e ashpër ofron një sipërfaqe ideale për ankorimin e këtyre organizmave, si cirripedet (lloj gaforreje detare) dhe algat.
Po pse kjo nuk ndodh edhe me delfinët?
Sepse delfinët janë shumë më të shpejtë, më të shkathët dhe kalojnë më pak kohë në ujëra ku këta organizma mund të ngjiten lehtësisht. Për më tepër, lëkura e tyre është e lëmuar dhe rigjenerohet vazhdimisht, duke penguar formimin e një shtrese të qëndrueshme për organizmat e jashtëm. Në këtë mënyrë, ndërsa balenat mund të konsiderohen si “ekosisteme lundruese”, delfinët janë më shumë si “notarë të pastër dhe të shpejtë”.
Edhe pse këto organizma nuk janë të dëmshëm për balenat, një grumbullim i tepërt, sidomos rreth vrimës së frymëmarrjes, mund të shkaktojë probleme në marrjen e oksigjenit. Për këtë arsye, në disa zona, balenat pastrohen me ndihmën e varkave të pajisura me furça të mëdha rrotulluese, të montuara në krahë për të arritur zonat e mbuluara me cirripede dhe molusqe. Sipas studiuesve, balenat qëndrojnë të qeta gjatë këtij procesi, duke dhënë përshtypjen se ndiejnë një lloj kënaqësie të ngjashme me atë që ndjejmë ne kur dikush na gërvisht shpinën.
Ky fenomen i veçantë është një shembull i ndërveprimit të kafshëve të mëdha detare me ekosistemin që i rrethon, duke treguar sesi edhe krijesat më të fuqishme të oqeanit mund të shërbejnë si strehë për forma të tjera jete.
©️zërionline
