Kur një person nuk mund të gjejë një kuptim të thellë të jetës së vet, ai shpërqendrohet me kënaqësitë rrethanore (Viktor Frankl).
Duke u rritur në një shtëpi ku isha inkurajuar vetëm të lexoja libra akademikë, të cilët nuk më dukeshin kurrë më pak interesantë, burimi i vetëm i argëtimit ishte televizioni. Kjo u bë më keq ndërsa rritesha, sepse nuk isha një fëmijë i shoqërueshëm dhe vija nga një familje e vogël ku ishim vetëm prindërit e mi, vëllai im dhe unë. Shikoja televizion sa herë që më jepej mundësia.
Kur fillova të punoja, e vetmja gjë që mendoja kur po përfundoja punën ishte se çfarë programi do të shikoja. Kush do ta kishte menduar ndonjëherë se një ditë do të pajtohesha me Emilia Clarke kur tha “Babai im gjithmonë thoshte: “Mos i beso kurrë dikujt që ka televizor më të madh se rafti i librave” – kështu që unë sigurohem që të lexoj.” Dhe natyrisht pajtohem me Zig Ziglar që tha “Njerëzit e pasur kanë televizorë të vegjël dhe biblioteka të mëdha, ndërsa njerëzit e varfër kanë biblioteka të vogla dhe televizorë të mëdhenj.” Kam shkruar për mënyrën se si e rizbulova veten dhe fillova të lexoja. Sot më mirë lexoj se sa shikoj televizor, apo internet në celular dhe jam shumë i bindur se kushdo mund të ndryshojë dhe të bëhet versioni më i mirë i vetes pavarësisht prejardhjes së vet.
Sot, nëse do të vinit tek unë me një listë justifikimesh se pse nuk mund të ndryshoni, do t’ju thoja vetëm se nuk jeni ende gati për të ndryshuar. Njerëzit që duan të ndryshojnë për mirë gjithmonë gjejnë një mënyrë. Po, ndryshimi është i vështirë, veçanërisht në një botë ku kërkohet të jetosh në një mënyrë të caktuar dhe të përshtatesh, por do të vlejë. Nuk do të ndodhë brenda natës dhe nuk duhet ta fajësoni veten për mosndryshimin brenda natës. Ndryshimi është gradual. Merreni një hap në një kohë. Është i dhimbshëm, por i vlefshëm. Më mirë të përballoj dhimbjen e ndryshimit sesa dhimbjen e pendimit.
Më parë shikoja televizion sepse nuk mund të mendoja për asgjë tjetër. Nuk kisha plane për jetën time përveçse të shkoja në shkollë dhe të shikoja televizion. Kur njerëzit ndihen të paplotësuar dhe u mungon një kuptim dhe drejtim në jetë, ata shikojnë jashtë vetes për të mbushur zbrazëtinë. Ata mund të kthehen tek alkooli, seksi, gjërat materiale ose edhe te njerëzit e tjerë. Por këto gjëra sjellin vetëm kënaqësi të përkohshme. Lumturia dhe plotësia e vërtetë gjenden brenda. Është për shkak të mungesës së drejtimit dhe qëllimit që sot gjejmë njerëz që vrasin veten kur dikush tjetër i zhgënjen. “Kur nuk ke armik brenda vetes, armiku jashtë nuk mund t’ju bëjë dëm” (Fjalë e Urtë Afrikane). Mos më keqkuptoni, nuk ka asgjë të keqe të shikosh televizor, apo internet, por varet se çfarë shikon; siç thotë shprehja, “Televizioni është një shërbëtor i mirë, por një mjeshtër i tmerrshëm.” Ajo që konsumon të kontrollon. Është në rregull të argëtohesh, por nëse e përdor sepse je bosh, do të marrësh vetëm plotësi të përkohshme.
Ka diçka interesante që kujtoj kur isha një adhurues i televizionit me kohë të plotë. Kishte raste kur shkoja të kërkoja programe për të shikuar dhe ndonjëherë nuk gjeja asgjë të re interesante dhe çfarë do të bëja? Nuk do ta fikja televizorin, përkundrazi do të kërkoja për programe që kisha parë më parë dhe do t’i shikoja përsëri, sepse ishin interesante. Kjo është saktësisht se si shumë prej nesh sot jetojnë. Nuk shohim asgjë përpara nesh dhe prandaj kthehemi prapa në kohë për të rilindur momentet që dukeshin interesante. Ka njerëz që janë kaq krenarë për të kaluarën e tyre sa që nuk do të thonë një fjalë për të ardhmen e tyre. Ndalo së jetuari në të kaluarën që nuk mund ta ndryshosh. Një njeri pa vizion për të ardhmen e tij gjithmonë kthehet te e kaluara e tij.
Duhet të jesh i emocionuar për të ardhmen tënde, pa marrë parasysh sa vjeç je. Po, e kaluara juaj është e rëndësishme, sepse ju ka sjellë deri këtu, por ajo për të cilën duhet të përqendroheni tani është se ku po shkoni dhe të siguroheni që është më mirë se e kaluara juaj.
©️zërionline
