Ishte shtatori i vitit 1928. Alexander Fleming, një shkencëtar britanik, u kthye në laboratorin e tij pas disa ditë pushimesh. Mbi tavolinë, ishte pjata me kultura bakteriale të harruara që, në teori, duhej të ishin hedhur tashmë. Por pikërisht aty, në të papriturën, lindi një revolucion.
Midis kolonive të stafilokokut, Fleming vuri re diçka të çuditshme: një rreth të qartë, bosh, sikur një forcë e padukshme po vriste bakteret përreth tij. Në qendër të atij boshllëku, një kërpudhë e vogël: Penicillium notatum.
Fleming vëzhgoi. Ai u ndal. Ai reflektoi. Dhe bota nuk ishte më e njëjta. Ai sapo kishte zbuluar antibiotikun e parë natyror në histori, penicillinën. Shpëtimi ishte fshehur në një myk të harruar.
Një substancë e aftë të ndalonte infeksionet vdekjeprurëse, duke transformuar sëmundjet dikur vdekjeprurëse në sëmundje të shërueshme. Një barrierë kundër vdekjes. Një frymë shprese.
Por ajo që ishte mbresëlënëse nuk ishte vetëm ajo që zbuloi, por edhe mënyra se si e bëri atë. Asnjë teknologji e përparuar. Asnjë projekt ambicioz. Asnjë parashikim i jashtëzakonshëm. Vetëm vëmendje, kuriozitet dhe aftësi për të parë atë që do të ishte e padukshme për të tjerët. Ishte rastësia që i solli kërpudhën. Por ishte gjenialiteti i Flemingut që i dha kuptim.
Falë tij, miliona jetë u shpëtuan. Ushtarë të plagosur u kthyen në shtëpi. Fëmijët i mbijetuan pneumonisë. Lindja e fëmijës pushoi së qeni një ndëshkim. Penicilina ishte hapi i parë në një revolucion të quajtur antibiotikë, i cili do të rishkruante historinë e mjekësisë. Dhe gjithçka filloi me një pjatë të ndyrë, një myk të lënë pas dore… dhe një shikim të aftë për të parë përtej të dukshmes. Alexander Fleming nuk zbuloi vetëm një ilaç. Ai i zbuloi botës se mrekullitë më të mëdha nuk bërtasin gjithmonë. Ndonjëherë ato pëshpërisin. Dhe ato thjesht presin dikë që është i gatshëm t’i dëgjojë.
©️zërionline
