Në moshën 29 vjeç, Michael J. Fox ishte në kulmin e gjithçkaje.
Ai kishte një fytyrë që e bënte botën të buzëqeshte, një karrierë që shumë e ëndërrojnë për një jetë, zemërlehtësinë e dikujt që ndihet i pamposhtur. Ai ishte Marty McFly, djali që udhëtoi nëpër kohë, që patinazhonte dhe i shpëtoi çdo telashe me një shaka të shpejtë dhe një buzëqeshje të ngjitur në fytyrën e tij.
Por një ditë, pa paralajmërim, realiteti i trokiti në derë. Parkinsoni. Në moshën 29 vjeç.
Një fjalë që nuk tingëllonte si paralajmërim, por si një dënim. Një sëmundje që shumë e shoqërojnë me pleqërinë, jo me një aktor të ri në kulmin e jetës së tij. Asnjë makinë kohe, asnjë e ardhme për të ndryshuar. Vetëm një e tashme papritmas më e brishtë, e pasigurt dhe e prekshme.
Në fillim, pati heshtje. Përpjekja për t’u fshehur. Duart që dridheshin, zëri i ngurruar, trupi që nuk reagonte më si më parë. Por pastaj, ngadalë, Fox bëri një zgjedhje që do ta bënte atë edhe më të madh se personazhi i tij më i famshëm.
Ai vendosi të qëndronte. Të ekspozonte veten. Të transformonte sëmundjen e tij në diçka që mund të bënte mirë. Ai vazhdoi të aktronte. Edhe kur dridhjet ishin të dukshme, edhe kur publiku filloi të pyeste veten nëse ai ishte mirë. Çdo skenë u bë një sfidë. Çdo fjalë e thënë në sheshxhirim, një fitore e vogël.
Por guximi më i madh erdhi jashtë ekranit.
Ai themeloi Fondacionin Michael J. Fox, sot motori më i fuqishëm i kërkimit për sëmundjen e Parkinsonit në botë. U mblodhën më shumë se një miliard dollarë. U financuan më shumë se një mijë projekte. Mijëra jetë ndryshuan. Mijëra pacientë që, falë tij, nuk ndiheshin më të vetmuar.
E megjithatë, ajo që na prek vërtet nuk janë numrat. Por shikimi i tij. Aftësia e tij për t’u përballur me çdo ditë me humor, me ironi, me atë forcë të heshtur që nuk bërtet kurrë, por ndihet e fortë brenda. Ai kurrë nuk e quajti veten hero. Ai kurrë nuk kërkoi mëshirë. Ai i tregoi botës se udhëtimi i vërtetë në kohë nuk është kthim prapa, as fluturim në të ardhmen. Është të qëndrosh. Këtu. Tani.
Në trupin që ndryshon, në zërin që dridhet, në realitetin e dhimbshëm – dhe prapë të gjesh kuptim. Gjej drejtim. Gjej një mënyrë për të ndihmuar të tjerët, edhe kur vetë po biesh. Michael J. Fox nuk u përball vetëm me sëmundjen. Kjo ia hoqi fuqinë e saj për ta bërë të ndihej më pak i gjallë.
Dhe sot, më shumë se kurrë, ai është provë se madhështia nuk matet me rolet e luajtura, as me çmimet e fituara, por me forcën me të cilën dikush zgjedh të mos dorëzohet.
©️zërionline
