Për gati shtatë shekuj, në brigjet e Oostduinkerke në Belgjikë, ka mbijetuar një nga traditat më unike të peshkimit në botë, peshkimi i karkalecave me ndihmën e kuajve të tërheqjes. E veçantë në llojin e saj, kjo teknikë është ruajtur nga brezi në brez dhe vazhdon të praktikohen edhe sot, pavarësisht sfidave të modernizimit.
Kuajt Brabante, me peshë mbi 900 kilogramë, janë të trajnuar për të përballuar ujërat e ftohta dhe të turbullta të Detit të Veriut. Peshkatari, i njohur si “paardenvisser,” ecën paralel me bregun, rreth 100 metra larg tij, duke tërhequr një rrjetë të madhe me një zinxhir metalik që “tremb” karkalecat gri në rrjetë. Ky proces kërkon jo vetëm forcë, por edhe një harmoni të jashtëzakonshme midis njeriut dhe kafshës.
Megjithëse kjo traditë është shpallur nga UNESCO si trashëgimi kulturore jomateriale, numri i peshkatarëve që e praktikojnë është zvogëluar në vetëm 19. Oostduinkerke është sot i vetmi vend në botë ku kjo teknikë e lashtë vazhdon të mbahet gjallë.
Karkalecat gri, një delikatesë e kuzhinës belge, dhe kuajt e fuqishëm përbëjnë një kontrast të mrekullueshëm midis forcës dhe delikatesës. Ky ekuilibër magjepsës është ajo që e bën peshkimin me kalë një simbol të kulturës dhe traditës belge, duke sjellë në jetë një histori që i ka rezistuar kohës për më shumë se 700 vjet.
©️zërionline
